Untitled Document
 

•• เอ๋อ อันลิมิต ••

 

วันอังคาร...


พกพาเอาโทรศัพท์ที่สิ้นชีพตั้งแต่เร่ิมรีเซ็ตเครื่องตามที่พนักงานแอ๊ปเปิ้ลบอกซมซานมาที่ร้านอีกครั้ง

เรื่องของเรื่องหลังจากซอฟท์แวร์อัพเดทล่าสุดไป  

กล้องหลังก็มีอันเป็นไป...

ไม่มีกล้อง  iphone ก็แทบไร้ความหมาย  5555

ชาวบ้านที่ติดต่อโทรด้วยก็มีไม่กี่คน...ไม่เดือดร้อนเท่าไหร่

คราวก่อนอิผช.ที่มาเซอร์วิชให้บอกว่าอ๋อ ๆ ไม่เป็นไร ก็กลับบ้านไป back up ข้อมูล

ละก็รีเซ็ตเครื่องใหม่..

ก็ทำตามที่บอก...

พอรีเซ็ต...ก็มีแตรูปแอ๊ปเปิ้ลแหว่งๆ ลอย ๆ นอกนั้นหามีความเคลื่อไหวใด ๆไม่

ทั้งวัน...จากวันเป็นคืน...ปิดเครื่องก็ไม่ได้  

เกิดอะไรขึ้นกับชั้น!!!!

ทีนี้ก็เลยไม่ได้ใช้โทรศัพท์อีกเลยตั้งแต่วันเสาร์...อืม..ชีวิตก็ดีนะ  555555

คือมันก็อะไรให้ทำเรื่อยเปือย...อยากอ่านอะไรก็มีคอม...เพียงแค่ชินเวลามีก็ต้องหยิบมั้งนะ


สรุปว่ารีเซ็ตเครื่องใหม่แล้วเค้าบอกว่ากล้องพังคะ...

จะพังได้ยังงายยยยยย...ไม่ได้หล่นด้วย!!!

มันเกิดขึ้นหลังซอฟท์แวร์อัพเดท...แล้วมันความผิดชั้นเหรอ????

T_T

สิ่งที่ทำได้คือ...เปลี่ยนกล้องใหม่ 59 ยูโร..

หรือ…


ใช้โทรศัพท์แบบไม่มีกล้องไป  ให้มันทำหน้าที่สมกับเป็นโทรศัพท์  O_O"

เศร้านะคะ!!!

(กล้องหน้าใช้ได้นะคะ  แต่ก็แฮงค์บ่อย ๆ )

เคราะห์ซ้ำกรรมซ้อนยังไม่หมดคะ...

คือพิธีกรรมเปลี่ยนกล้องจะเสร็จประมาณทุ่มนึง...ตอนนั้นบ่ายสอง.

จริงๆ ไม่มีปัญหา  แต่จริงๆ แล้วก็มีปัญหาเพราะว่ามีนัดต้องกลับมาที่บ้านอีก

จะมาใหม่ก็ทำนัดใหม่อีก วุ่นวายจริงๆ กับเรื่องโทรศัพท์ไร้กล้องของมนุษย์คนนี้

เลยท้ิงเครื่องไว้  แล้วก็มารับอีกทีวันมะรืนคะ..

เพราะวันรุ่งขึ้นก็มาไม่ได้อีก....ชีวิตวุ่นวายคะ ภาระหน้าที่ทุกวันนี้แทบจะอยากแยกร่างจะแย่แล้ว


เอ๋อ อันลิมิต


เออ..แต่ต้องบันทึกย้อน..

คืออิวันก่อนที่มา apple store  แล้วเค้าแนะนำให้รีเซ็ตเครื่องเนี่ยะ

ก็แวะเดินเล่นในเมืองกะตินติน...ตาอ้วนไปทำธุระเรื่องเครื่องจักรที่โรงงาน

ก็ยังโทรเม้าท์กะแนนซี่ไปเรื่อยเปื่อย    แวะดูของกันไป..

ก็เป็นปกติที่เวลามา Augsburg  จะต้องแวะ Stadtmarkt ที่นี่ทุกครั้งไป  

มีร้านขายของน่ารัก ๆ ที่แวะจนเป็นลูกค้าประจำ  

เมื่อก่อนมีร้านเดียว  ตอนนี้มีอีกร้านใกล้ๆ กัน 

ซึ่งดิชั้นก็เข้าทั้งสองร้าน เสียเงินทั้งสองร้านทุกรอบ

ไม่รวมร้านดอกไม้  ร้านขายผัก ผลไม้คุณภาพดีมาก ๆ บรรยากาศก็ดี  

แวะร้านหมายเลขสองก่อน เพราะถึงก่อน.เสียเงินได้ของกะจุกกะจิกมา 

พร้อมการ์ดน่ารัก ๆ อีกสี่ห้าใบ 

ซองจดหมายลายสวย ๆ ซึ่งก็ไม่รู้จะเอามาใส่จดหมายหรืออะไร...คงซื้อมาเก็บ

เจ้าของร้านก็พูดอังกฤษด้วย   แล้วก็บอกว่าอุ้ย..ลืม...เมื่อกี้เธอพูดเยอรมันกับชั้นนี่นา...

เลยบอกว่า  ภาษาเยอรมันงอกง่อยมากคะ  อังกฤษก็ดีเหมือนกัน  5555

ปกติที่น่ีจะมีนักท่องเท่ียวเยอะ   เป็นธรรมดาที่เห็นกะเหรี่ยงอย่างชั้นก็ไม่คิดว่่าจะพูดเยอรมัน 


จากนั้นก็แวะไปร้านหมายเลขหนึ่ง คือร้านประจำ

เจ้าของร้านผญ. ทักทายน่ารักเหมือนเดิม....นี่ชั้นมาร้านนี้ตั้งแต่อุ้มท้องตินตินเลยนะ

แล้ววันนี้ก็ควงฮีมาเดินอีก 

ตินตินถามว่าตอนจ่ายเงินจะได้โลลีป๊อปใช่ไหม?  งันเดี๋ยวรอแม่จ่ายเงิน

ทีนี้ฮก็เดินวนไปมาเพราะเบื่อ  แต่ก็จะรอโลลีป๊อปตอนแม่จ่ายเงิน

เจ้าของร้านผญ.มาถามพอดีว่าอยากได้โลลีป๊อปไหม...ฮีบอกว่า ครับแต่ว่าแม่ยังไม่ได้จ่ายเงิน

เจ้าของร้านขำมาก  ไปบอกสามีตรงเค้าท์เตอร์ใหหยิบมาหนึ่งอัน ยืนให้ฮีแล้วบอกว่า

อันนี้เจ้าของร้านบอกว่าให้ก่อน   แล้วเดี๋ยวตอนจ่ายเงินจะได้รับอีกหนึ่งอัน

ลูกดิชั้นดีใจหน้าบานมากกกกกกก.....

เห็นความสุขของลูกกับอมยิ้มแค่หนึ่งอันแล้วมันก็นะ...ความสุขง่าย ๆ ซื่อ ๆ ของเด็กก็แค่นี้เอง

ละก็ซื้อของกระจุกกระจิกที่หาประโยชน์อันใดไม่ได้นอกจากมันน่ารักตามเคย

ซื้อที่ห้อยคล้าย ๆ โมบลาย์สำหรับคริสต์มาสมา  เป็นลวด ๆ เจ้าของร้านก็ห่อ ๆ ๆใส่ถุง

ตินิตนก็ถามนู่นถามนี่   ว่ามันจะหักไม๊  เจ้าของร้านอธิยายว่าต้องระวังนิดหน่อยเพราะมันจะเสียรูปได้ ระวังอย่าให้อะไรทับหรือหล่นนะ

ฮีบอกงั้นเดี๋ยวฮีจะถือให้แม่เอง  จะแยกจากถุงอื่นๆ ของแม่

แล้วเวลาขึ้นรถฮีจะวางที่เบาะข้างๆ ฮีอย่างระมัดระวัง   แล้วก็จะรัดเข็มขัดที่นั่งให้ถุงด้วย


เจ้าของร้านยิ้มจริงจังบอกว่าดีมาก  เธอระวังดีมาก ๆ 

พร้อมยื่นโลลีปํอปให้อีกหนึ่งอัน...ฮีรับมาด้วยความภูมิใจ  ^^

พอออกจากร้านลูกจ้องถุงตลอดเวลาคะ  เพราะแม่บอกไม่เป็นไรแม่ถือเอง

ฮีเลยคอยดูว่าแม่ระวังหรือเปล่า    - -"

แล้วยิ่งตอนขึ้นรถ  ฮีบอกส่งถุงนั้นมาก ๆ ๆ  ฮีต้องแยกจากถุงอื่น ๆ 

โอ้ย   ฮีเคร่งครัดในคำพูดที่รับปากเจ้าของร้านสุด ๆ อ่ะ


ถึงบ้านพอแม่เอาออกมาแขวน 

ฮีมายืนมองแล้วทำท่าโล่งอก  ถอนหายใจว่า Gott sei Dank !!! (​Thanks god)

อยากจิเขกหัวจริงๆ   5555



ละก็รื้อ ๆ ของที่ไปเสียเงินมา  

เสร็จ…ค่ะ  แว่นตรูหาย!!!

มีแต่กล่อง...หายตอนไหน  ทบทวน ๆ ๆ โอ้ยจำไม่ได้อ่ะ

ตอนลงจากรถยังใส่อยู่    แล้ว …แล้ว…ตอนไหนวะที่ไม่มีแว่นแล้ว

ชั้นถอดแล้วเสียบคอเสื้อแน่ๆ ..แล้ว….แล้ว..แล้วก็คงหล่น  

แต่ว่าหล่นที่ไหนวะ!!!!

แว่นใหม่  เพิงตัด...แอนด์แพงอีกต่างหาก ยังใช้ไม่คุ้มเลยอ่ะ 

ลนลาน ๆ ๆ สติแตกคะ  5555

อีกวันก็โทรไปที่ร้านของจุกจิกร้านที่หนึ่ง..เขาบอกไม่เห็น

โทรไปร้านที่แวะกินข้าว..ไม่มีใครพบรองรอยเช่นกัน

คืนนั้นนอนฝันทั้งคืนคะ ฝันว่าเจอแว่นแล้วก็ตื่นว่าอ๋อ  ตรูฝันนะ แล้วก็หลับฝันต่อ

วนเวียนตามแบบคนไม่สามารถปล่อยวางอะไรได้ใรชีวิต



แต่เป็นงี้ก็ดีนะ..พอถึงตอนตื่นจริงๆ ก็ทำใจได้ละว่าของมันหายไปแล้วนี่นะ...



เอ๋อ อันลิมิต


เดี๋ยวนะ..ชั้นกำลังบันทึกอะไรอยู่...

อ๋อ..ย้อนกลับไปอ่านก่อนถึงค่อยดึงตังเองกลับมาใหม่

ก็ก่อนจะแวะไปร้านแอ๊ปเปิ้ล...ก็เลยคิดว่าเอ๊ะ...ลองเดินไปทางตลาดหน่อยดีไหม  จะแวะไปร้านที่สองดู

ก็แวะไป แต่เจอเจ้าของร้านอีกคน...

บอกเค้าว่าชั้นแวะมาร้านนี้เมื่อวันศุกร์  แล้วชั้นก็ทำแว่นหายแต่ชั้นไม่แน่ใจว่ามันตกหล่นที่นี่ไหม

เค้าก็ถามว่า  สีดำหรือเปล่าพร้อมกับหยิบแว่นจากชั้นมายื่นให้ดู

โอ้ย..แทบอยากจะกระโดดจูบ...ขอบคุณ ๆ ๆๆ  ไปสิบกว่ารอบ

ก่อนนี้ตาอ้วนบอกว่าจะพาไปที่สำหรับคนที่เก็บของได้ จะเอามาแจ้งไว้ที่นี่   แต่ละเมืองจะมีออฟฟิสแบบนี้ทั้งนั้น

หรือของหายเราก็สามารถลงทะเบียนออนไลน์ไว้ได้ ว่าอะไรหาย ที่ไหนยังไง  ถ้ามีคนเจอเค้าจะติดต่อมา

โชคดีจังที่เจอ....

ต่อไปป้าจะไม่โก๊ะกัง...ไม่เม้าท์เพลินแล้วมักง่ายเสียบแวนท่ีคอเสื้อ...ไม่วางที่ตักอีกแล้วจ้าาาาาาาาา


อ้อ…อันนี้ไม่รวมเรื่องหลงทางด้วยนะ...

แล้วยังลืมด้วยว่ามีกูเกิ้ลแมปในมืือถือ....ความเอ๋อระดับสิบคะ  วันนั้น   - -"


     Share

<< เอาล่ะ >>


Posted on Thu 15 Oct 2015 4:38

 

 

 

aelly
guitar
zomzzomz
jeab
noy
koy&J
vivean
Pimmy
mam
abb-ba
Ji jang
kim
demonangle
oattoto
tweety

เอ๋อ อันลิมิต
เอาล่ะ
เดือนสอง
ขอให้เราเท่ากัน
Hello December
เดือนสิบเอ็ด

 

 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 

THEME DESIGN BY MUUTAH